yabancı gibi...

evet...
aynen bir yabancı gibi...
garip bir duygu ile başladım yeni işime...

yadırgadım ben yerimi...
kendimi oraya ait hissedemedim...
henüz...
ve...
korkuttu bu beni...

ya hep böyle hissedersem....

ne kadar sürer yeni bir yere alışmak?

ne kadar sürer benimsemek?

ne kadar sürer sevmek?

..

dışarda şakır şakır yağmur...
elimde kahvem...
nihayet bir şeyler yazabiliyorum...

tatilimin son günleri...
şubat başı...
maratonum başlıyor...
yoğunum bu günler...

m.ü.ler geldi...
cuma günü pazar ve foruma uzandık hep birlikte...
kız kıza...
ayaklarım şişti...
dolaştık...
ne ilginç...
alışveriş...
artık bana zevk vermiyor...
neredeyse hiç bişey almadım...
çarşamba ve perşembe geceleri uyuyamamıştım...
üstüne bu yorgunluk...
gece sızmışım resmen...

bugün...
balık ziyafeti vardı...
tüm aile birarada...
yarın...
bendeler...
hep beraber...

tatilin ve bir arada olmanın keyfini çıkarıyorum...

resim: stephanie levy

...

"para isteme benden,buz gibi soğurum senden"
böyle bir deyiş var...
bu deyiş işyerleri için şu şekilde değiştirilebilir sanırım...
"iş isteme benden,buz gibi soğurum senden"

özeti yukardaki söze uyabilecek bazı sorunlar yaşadım son işyerimde...
hiç ummadığım kişilerden,hiç beklemediğim tepkiler aldım...
meslek camiamızda aleyhimize değişiklikler olmaktaydı zaten...
ama yaşanılan sorunlar,ayrılma kararımı çok hızlandırdı...

pişman mıyım?
hayır...
kocaman bir hayır...

işte bu işyerine veda için davet edildim...
şaşırdım,gidip gitmemekte kararsız kaldım ilkin...
sonra...
geçirilen onca güzel günün ve aralarında gerçekten çok sevdiğim bazılarının hatırına gittim...

sonuç...
iyi ki gitmişim...