...

nette bu kapı kolunu gördüğümde...
hatırladım...
6-7 yaşımı...
o zaman oturduğumuz evi...

...

yanımda hiç ağlamamıştı...
ama...
gözlerinden ağladığı belliydi...
tam kapıdan çıkmak üzereydi ki...
döndü...
sizi seviyorum...dedi...
titreyen bir sesle...

yanına gittim...
sarıldık birbirimize...
bende dedim...
ne zaman,bana ihtiyacın olursa buradayım...
ve çıktı...

oturdum...
yeni işimde,
yardımcım konumundaki,
hüzün dolu bu kadını daha yeni tanımıştım...
teknik bir nedenle yeri değiştirilmek durumunda kaldı...

o yeri değiştiği için çok üzüldü...
bense,
o çok üzüldüğü için üzüldüm...

taşlar...

bu tuzluk ve biberlik...bayıldım...

eskiden...çok eskiden...
taşları dizecek
ve ardına bakmadan gideceksin...
derlerdi...
yer...
dörtyol ağzı olmalı diye de eklerlerdi...
siğile iyi gelirmiş...

çadırgediği...
gelir aklıma hemen dörtyol ağzı denince...
üstteki ve alttaki netten bir yerlerde gördüğüm bu taşlar...
yıllar öncesine taşıdı beni...
o yokuşlardan tırmanarak gidilen gezmeleri...
bir gece önceden başlayan heyecanı...

yazın obuzan ile boyadığımız taşlar:)))

niye biz fotoğraflamadık ki onları...

aşağıdakileri görünce aklıma düştü....

hepsi iyi hoşta....

bunlara bayıldım doğrusu...

burada daha neler neler var:)))